امــــــــروز باز این من بودمـ


که در ضـــــربان یک لحـــــــــظه دیدنت ایـــــــــسـتادمـ


و در آتـــــــــش غـــرور نگـــاهت ســـــوختمـ


و تـــــــو مثــــــل هر بار دیـــــــــــگــــــــر


اضطــــــــراب ندیــــدن را درچـــشمان بــی قرارمـ دیـدی


حســــرت رفــتنت را از ســـــکـوت نگـــاهمـ شنیدی


و رفـــــــــــــــتـــــــــی


این بار تلـــــــخ تر از هـــر بار


مـــــــــی دانی ؟


آتـش تــلــخ نگاهــت هـــنوز دیدگــــــانمـ را مــــــی سوزاند


و اشــــک مــرحــــمـی نــیـســـت بر آتـــش دل



بـا این هــمـه دل بـه ایــن خـــوش می کــنم که عــطـر آبــی نـفســهایت


در میان خالی اندوهـــــــــــناک این شهر پراکــنده است


مـــعنی بــــــــــــــاران !!!


چـــگونه التمــــــاســـــــت کـنمـ که بـمانی 


و حجمـ انبوه تـــــــنــهایــــــیــمـ را سـیـــــــــراب کـنی ؟